مچ پا

از مفاصل لولایی است، این مفصل از اتصال استخوان تیبیا یا درشت نی و فیبولا یا نازک نی، و استخوان تالوس سیا قاب پا تشکیل شده است

در محل اتصال تیبیا یه تالوس، یعنی سر پایینی تیبیا داری یک پهن شدگی و برجستگی است که قوزک داخلی پا را ایجاد میکند، و در محل اتصال فیبولا به تالوس، یعنی سر پایینی فیبولا دارای یک برجستگی است که قوزک خارجی مچ پا را تشکیل میدهد

قوزک خارجی به صورت طبیعی عقب تر از قوزک داخلی است، این قوزک ها محلی برای اتصال لیگامنت ها هستند

استخوان تالوس اجازه دو حرکت را به مفصل مچ پا میدهد که شامل درسی فلکشن ( بالابردن پنجه پا ) و پلنتار فلکشن ( پایین بردن پنجه پا) است

جانب داخلی مچ پا نسبت به جانب خارجی از استحکام بیشتری برخوردار است، پس اسیب دیدگی مچ پا در ناحیه خارجی احتمال بیشتری دارد

لیگامنت های مهم جانب خارجی مچ پا عبارت است از انتریور تیبیو فیبولاریا درشت نی نازک نی قدامی، و انتریور تالو فیبولار یا قاپی نازک نی قدامی

در جانب خارج لیگامنت های کاکانئوتالوس یا قاپی پاشنه ای و لیگامنت کالکانئو فیبولار یا پاشنه ای نازک نی و در جانب داخل فقط لیگامنت سه گوش دلتوئید یا دالی وجود دارد

در قسمت خلفی( پشتی) رباط پستریور تابوتیبیال یا قاپی درشت نی خلفی و لیگامنت پستریور تالو کالکانئال یا قاپی پاشنه ای خلفی استحکام مچ پا را ایجاد میکنند

عضلات نقش زیادی در استحکام مچ پا ندارند، مهمترین عضلات این ناحیه عبارت اند از عضله گاسترونمیوس یا دو قلو که با تاندون طویل اشیل یه پاشنه متصل میشود و سولئوس یا نعلی در قسمت خلفی و عضله بازکننده دراز شست و عضله باز کننده دراز انگشتان و درشت نی قدامی یا انتریور تیبیالیس در قسمت قدامی

مفصل مچ توسط یک کپسول مفصلی نازک پوشانده شده است

تذکر: این مطلب آموزشی است و جایگزین ارزیابی، تشخیص یا درمان توسط پزشک یا متخصص نیست.