استرین مزمن

به علت استفاده بسیش از حد از از واحدهای عضلانی تاندونی اتفاق می افتد، استفاده بیش از حد باعث خستگی مفرط عضله و تاندون میشود و در پی خستگی تشنج در تارهای عضلانی، التهاب تارها و کم خونی عضلانی ایجاد میشود

معمولا پیشگیری بهتر از درمان است که امادگی جسمانی مهمترین عامل پیشگیری از آن است که شامل بهبود قدرت و استقامت است و اگر هر نوع آسیب استرین ایجاد شد درمان آن تقریبا مشابه است:

گرمای موضعی 2- تزریق در موضع 3- حمایت قسمت صدمه دیده 4- استفاده ار داروهای ضد انقباضات غیر ارادی

در شرایط آسیب باید بلافاصله تغیر در نوع فعالیت بدنی ایجاد شود و اگر به تمرینات قبلی ادامه داد آسیب استرین پیشرفت خواهد کرد و به مرور باعث جلوگیری از ادامه فعالیت ورزشی خواهد شد، پس استراحت و ممانعت از فعالیت مهمترین بخش درمان خواهد بود

در بعضی موارد عدم انعطاف پذیری باعث استرین میشود برای مثال سختی عضلات پشت و به جلو خم نشدن بدن و عدم لمس زمین و نوک انگشتان پا، یا سختی عضلات همسترینگ و عدم باز شدن کامل مفصل زانو، در این شرایط باید انعطاف پذیری را افزایش داد تا مانع فشار زیاد و ایجاد استرین شود

اگر استرین ادامه یابد و درمان نشود ممکن است به تنوسینوویست تبدیل شود و نیاز به عمل جراحی باشد

تذکر: این مطلب آموزشی است و جایگزین ارزیابی، تشخیص یا درمان توسط پزشک یا متخصص نیست.